15 Mart 2011 Salı

Bir Tren Olsam


İnsanlar taşısam içimde. Dostlar, sevgililer, bebekler, yaşlılar…

Sevdiklerine gidenler, sevmediklerinden kaçanlar,
kavga
edenler, evlenecek olanlar,
hayalleri olanlar, umutlarını
kaybedenler,
zaten hiç umudu olmayanlar,
bir şehri
terkedenler, terk ettikleri şehre geri dönenler…

Camıma yansıyan yüzlerini seyretsem, duvarlarıma sinen duygularını…

Ne varsa işte insana dair: Üzüntü, korku, hayal kırıklığı,
umut, bıkmışlık, duygusuzluk, kocaman açılmış gözler,
sımsıkı kapanmış dudaklar,
titreyen eller…

Bir rotam olsa…
Irmaklar, köyler, şehirler geçsem, ağaçların dalları okşasa camlarımı,
tünellerden geçsem, çıkacağımı bilmeden… karanlık, aydınlık fark etmese…
Ay ışığı yıkasa, güneş ısıtsa metalimi.
Hızla geçsem her duraktan, durmasam…

Geçse gitse manzara, insanlar, sıcak, soğuk…

Geçse gitse ve ben hiç bir şey hissetmesem…
Bir tren olsam, bir demir yığını…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder