19 Haziran 2011 Pazar

İç Nasıl Karartılır ?

Yaklaşık 6 aydır ölüm çevremde dolanıyor. Genç, yaşlı ayırt etmeksizin o kadar çok kişi öldü ki. Eceliyle, intihar ederek... En son benden 12-13 yaş küçük bir tanıdığımın beyninde tümör bulundu. Başımı kuma gömemez oldum. Kendini göstermek için bu kadar çaba harcayan ölüme "buyur gel" diyorum. "buyur gel, bütün karanlığını görmeye hazırım. Yokluğunu, boşluğunu görmek için dört açtım gözlerimi."

Muhtemeldir ki, bilinç olmadığı için öldüğümü bilmeyeceğim. Ölüm yokluk olmalı. "Ben varsam ölüm yok, ölüm varsa ben yokum" Kötü ve acı olan o süreç. Öleceğini biliyor olmak. Yok oluşunla yüzleşmek. Ben öleceğim ve dünya var olmaya devam edecek. Kızımın büyüdüğünü, evlendiğini göremeyeceğim. İki nesil sonra yaşayan hiç ama hiç kimse beni bilmeyecek.Ben annemin anneannesinden ne kadar haberdarsam, ya da onun anneannesinden benden o kadar haberdar olacak yaşayanlar. Gökyüzünü başkaları seyredecek, başkaları merdivenleri tırmanacak, sabah serinliğinde kahvesini içecek, saçını tarayacak,elini suyun altına tutup düşüncelere dalacak. Varlığımın anlamı nedir o halde?

Kızım ne olacak peki? Hasta olduğumu ona nasıl söyleyeceğim? Bir sürü senaryom var buna dair. Tabi hasta olup öleceğimi (büyük ihtimal kanser) varsayıyorum. Nasıl başarıp güçlü duracağım onun karşısında? Kime emanet edeceğim onu? Kime anlatacak kendini? Bunları da planlıyorum sonra.

Hastalığımla perişan olacak olanlar var. Bana bir şey belli etmemeye çalışıp, odanın dışında sürekli ağlayacak olanlar. Yanıımda olmasını isteyeceğim ama olmayacak bir kişi var. Ama belki de istemem onun olmasını. O çok üzülür ve hiç belli etmez. Kıyamam. Aslında bana üzülecek olan hiç kimseye kıyamam. Olmasın kimse yanımda. Hee oldu canım. Yanında kimse olmazsa o korkuyla nasıl baş edeceksin? Ölüm çok korkutucu. Bilinmez olduğu için korkutucu. O yüzden, birden gelsin istiyorum. Ben bilmeyeyim. Aniden olsun. Uyurken mesela, karşıdan karşıya geçerken, bir kurşunla...

Sevdiklerimin ölümü ile yüzleşmek hala çok zor. Nasıl dayanılır o acıya, sonra yaşamaya nasıl devam edilir bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum.

Şunu biliyorum ama, ölümün varlığını bu kadar çok düşündükçe, her şey çok anlamsız. Elifçiğim, ev taksidi ödüyor, deli gibi çalışıyor. Küçücük bir çocuğu var.  Hiç tatil yapmadı büyük ihtimalle. Hiç yapmadığı o kadar çok şey var ki. Ev almak ne kadar mantıksız.

Buraya kadar okuduysanız bravo valla. İçiniz kararmıştır yeterince. Hadi kapatın sayfayı da çıkın. Dışarıda gürül gürül bir hayat var.

1 yorum:

  1. 'Kötü ve acı olan o süreç. Öleceğini biliyor olmak. Yok oluşunla yüzleşmek. Ben öleceğim ve dünya var olmaya devam edecek.'

    Ölüm hep yakın. Ölümü yakın biri ancak bu kuyuya girmez mi? Doğmak için 9 ay gerekirken ölmek için bir ömür gerekli. Acil değil yani. Varken vakit tasasızlığı bilmeli sanki.

    YanıtlaSil